Op 5 juni begon de K-sea Diving clubreis naar Spanje. Kees en Karin zouden op de camping Siësta in Palafrugell zijn om de club op te vangen. Vooraf had het bestuur zich verzameld in Castellane in Frankrijk. Bij het rijden van de Gorges du Verdon ontstond er een klein probleem: de Mistubishi Sigma van Kees (een hele betrouwbare en degelijke auto) genoot zo van het uitzicht dat hij niet meer wilde starten. Met hulp van een paar toeristen bereikten Kees en Karin toch nog de camping aan de rivier. Maar Kees is niet voor een gat te vangen en ging op zoek naar de oorzaak: de auto werd op een paar balken gezet en vakkundig gesloopt. Vervolgens werden in het dichtstbijzijnde stadje wat onderdelen besteld. Dat duurde een paar dagen, en al die tijd stond de auto op één oor op het pad voor onze tenten. Het leek Vinkenslag wel. Op vrijdag 4 juni kwamen de onderdelen aan, dus moest Kees snel aan de slag. Uiteindelijk was alles weer in elkaar gezet zonder dat hij schroefjes over had. Echter de auto start nog steeds niet. Toch maar even accu ruilen met die uit Ed z'n auto (ook een Mitsubishi Sigma). En zowaar: "nu is Kees zijn auto gemaakt en Papa z'n auto stuk" zei Bert. De accu was niet geladen. Dus onder goede startkabels gezet (hij had al een paar uurtjes onder een kapotte startkabel gestaan). Helaas liet Ed bij het overtillen zijn accu uit zijn handen vallen. Hij siste en er liep wat accuzuur uit. Nog een kapotte accu dus. Gelukkig bleek dat probleem op te lossen met het smelten van een paar tie-wrapjes. Dus de volgende dag alsnog naar Spanje afgereisd.

Zaterdag verzamelde de club zich op de camping. Ze hadden ons een serie huisjes helemaal achteraan op het terrein gegeven. Lekker rustig voor de overige kampeerders. Het restaurant en één van de twee zwembaden was om de hoek. Dus 's avonds met z'n allen hongerig aan de maaltijd. Het viel een beetje tegen, dat warme eten. Wel altijd 3 gangen, maar niet alles werd even enthousiast ontvangen. Zo kregen we een vage broccolisoep, pasta met wel erg lege saus en natuurlijk, speciaal voor Hanny: vis. Maar het was eetbaar en we hoefden zelf niet te koken. Bovendien stond er altijd wijn op tafel om het weg te spoelen, dus dat maakte het leven weer aangenaam.
We konden onze flessen vullen bij duikschool "de snorkel" (een echte Spaanse naam). Daar konden we ook onze spullen wassen en ophangen. Ze hadden luxe containers met droogkachels zodat de spullen in een paar uur weer kurkdroog waren. Ideaal gewoon. En lekker warm om even in te staan als je na een dagje duiken lekker bent afgekoeld.
We doken op verschillende duikstekken zoals Aigua Blava, Islas formigues, grotta murena, Aigua Freda (spaans voor "koud water") en Cala de Aigua Xellida (Catalaans voor nog kouder water). Het is natuurlijk niet te vergelijken met het leven in tropische wateren. Maar ook hier valt onder water nog heel wat te zien: Neptunusgras, zeekomkommers, zeesterren, zeeegels, brasem, lipvissen, en octopussen.
Als Hanny niet dook hadden de ouders weinig omkijken naar Bert en Debby. "Oma" Hanny zat met ze in de branding schelpen te zoeken en kastelen te bouwen. Alleen moest ze Bert wat lijmen om een stukje mee te lopen in het water. Als z'n kruis nat werd, hield hij het voor gezien en ging hij niet verder. Debby daarentegen begon met haar drijvertje rustig aan de grote oversteek. Ze was het water niet uit te slaan en vroeg iedereen of je meeging zwemmen. Wij lagen dan na een duik lekker warm in onze neopreen pakken te dobberen, Debby gewoon in haar bikini. Maar dat maakte haar niets uit.
Bij Aigua Freda hadden Ed, Suus en een derde duiker nog een heuse close encounter met een octopus(je). Die zat achter een steen in een soort holletje. Met z'n drieën gingen we er omheen liggen en Suus legde haar hand op de steen naast de octopus. De octopus dook iets in elkaar, maar toen er niets meer bewoog rekte hij zich weer wat uit. Door rustig steeds dichterbij te schuiven kon Suus uiteindelijk haar hand op de rand van de steen leggen waarachter de octopus zat. Dat vond de octopus eng en interessant tegelijkertijd. Hij strekte 6 armen uit om een hoekje achter een steen om meteen weg te kunnen vluchten. Met de andere arm tastte hij voorzichtig Suus d'r handschoen af. Na een minuutje voelen had hij het wel gezien. We waren ongevaarlijk en hij ging weer rustig in zijn holletje zitten. Echt een geweldige ervaring.

Na al het geduik was er een dagje "rust" ingebouwd. We gingen, zonder Ed, Emiel en de kinderen, een dagje naar Barcelona. Met z'n allen in de trein als een stel giebelende pubers tussen alle saaie gapende forensen. Aad moest nog even zijn zonnebril uit de auto halen en Hanny stond doodsangsten uit dat hij de trein zou missen. Maar hij was ruim op tijd.
In Barcelona op zoek naar de "hop-on-hop-off" toeristenbus, en daarna richting Ramblas voor koffie en een hapje eten. Het werd een hele rondrit langs het Olympisch dorp en de haven voor we bij de Ramblas konden uitstappen. Toen nog op zoek naar een pinautomaat want niet iedereen had nog euro's. Gelukkig vielen de prijzen op het terras mee. Met z'n allen banjerden we vervolgens de over de Ramblas de stad in. Overal stonden mannetjes en vrouwtjes met bijzondere pakken foor een foto (teletubbies, Mickey Mouse, je kent ze wel) en levende standbeelden hadden ze ook in alle soorten, maten en kwaliteiten. En natuurlijk "balletje-balletje". Het was er een drukte van jewelste en iedereen stond te roepen, gillen en met geld te wapperen. Het zag er heel makkelijk uit, want het mannetje liet heel vaak de luciferdoosjes half omklappen, zodat je kon zien waar het balletje lag. "Da's makkelijk geld verdienen", dacht Bart. Helaas Bart, deze mannen doen dit vaker. Een pijnlijk verlies.
We liepen verder naar het huis van Gaudi. Daar was geen enkele scherpe hoek in het huis. Alles was afgerond. Wel gaaf om te zien. Bovenin was een tentoonstelling over zijn leven en over hoe hij de Sagrada Família had ontworpen. Door aan allerlei touwtjes een gewichtje te hangen ontstond een netwerk van bogen en punten. Een spiegel eronder en klaar is het ontwerp. Briljant gewoon.

Daarna met het busje door naar de Sagrada Famíla. Eerst nog even wat drinken op een terrasje en genieten van het uitzicht. Al bijna 100 jaar aan het bouwen en nog steeds niet klaar. Binnen was het "work in progress", maar het werd wel duidelijk waarom het allemaal zolang duurt. Het ging van "mañana, mañana". De heren genoten duidelijk van de vele vrouwelijke toeristen in strakke truitjes die vanuit de warme zomerzon de koele kathedraal binnen kwamen lopen. Maar het was ook wel een monnikenwerk. Heel veel inleg mozaïek werd daar ter plekke gemaakt om het plafond mee te versieren. Met een paar durfals reisden we af naar de toppen van de kathedraal om van het uitzicht te "genieten". Heel mooi, maar ook heeeeel hoog! Daarna opnieuw in de bus en door naar het Parc Güell. Na een beetje keutelen door het park verzamelden we (natuurlijk) op een terrasje. Met het busje weer terug, maar door de avondspits ging dat iets minder vlotjes. Dan maar met de metro verder naar de trein. Heerlijk onderuitgezakt een uurtje hangen in de trein, en daarna uit eten in Peratelada, een pittoresk dorpje met kleine straatjes en oude huisjes. We hebben heerlijk gegeten. Wel even wat anders dan de camping mensa. Maar de heren hadden zich met de kinderen ook vermaakt met auto's wassen, pizza eten en zwemmen.
De volgende dag weer duiken. Bart had een klein probleempje. Hij werd nat in zijn droogpak maar verzekerde ons dat het van buiten kwam. Dus werd het droogpak binnenste buiten gekeerd en opgeblazen tot een soort Annie. Hij nam haar teder op schoot en masseerde haar lekker met wat zeepsop. Daarna werd zij ruw genomen tegen een boom omdat ze haar gaatje niet prijsgaf. En natuurlijk bleek het bij de sluiting te zitten.
Het was sowieso niet echt Bart zijn week. Want naast het verlies met Balletje-balletje en zijn lekke duikpak, stak er ook nog eens plots een boom over toen hij zijn bus parkeerde. Oeps, een deukje in de bumper en een vlekje op de boom.