Op eerste pinksterdag bezocht K-sea diving club de twee mooiste duiklocaties van Belgie: Sprimont en La Gombe.
Bij de benzinepomp bij de Belgische grens verzamelden we met z'n allen. Suus (van Ed) had vergeten de adressen van de duikstekken te noteren, alleen de routebeschrijvingen meegenomen. Maar dat snapt Tom-tom niet. Dus zocht Frank op zijn internettelefoontje de adressen op. Geweldig die moderne communicatietechnieken.
Allereerst naar Sprimont. Een klein uurtje rijden vanaf de grens vonden we de volgelopen steengroeve. Eerst ff koffiedrinken en iedereen aanmelden. Kees hoefde als instructeur niet te betalen. Da's handig zeg!
Beneden in de diepte lag de duikstek, omringt door een rotspartij. Het zag er gezellig uit. Karin ging vast met Bert naar beneden, want ze dook niet mee. Ze was in een soort dromedaris veranderd na een val op haar rug. Niet genoeg ruimte meer voor een duikfles dus.

De flessen en lood mochten gelukkig in een soort liftje naar beneden, dat scheelde een hoop gesjouw. Er was nog een andere groep, dus wij als een speer naar beneden. Toch niet snel genoeg, enkelen van de andere club hadden ons ingehaald. Het water was ijskoud (12 ? C) en het zicht matig. Langs een touw kon je de groeve in lengterichting oversteken. Langs het traject waren wat objecten neergelegd. In een nisje stond een Maria-beeldje, er was een buis om doorheen te zwemmen en wat verkeersborden. Verder een mini visje en dat was het dan. Niet echt een geweldige duik dus. Dan maar een kopje koffie op het terras. Daar was het tenminste wel goed toeven in het zonnetje.
Vervolgens met de hele groep achter Kees zijn TomTom aan via een binnendoor route naar La Gombe. Helaas was dat weggetje "route barrée" dus moesten we weer omrijden. Dat had TomTom niet gezien vanuit z'n satellietje.
La Gombe was een heel wat populairdere duikstek. Er was een groot parkeerterrein waarop nog net voldoende plek was voor onze auto's. In de ruime en drukke kantine moesten we ons inschrijven. We kregen een formulier met starttijd waarop we ons moesten melden boven aan de trap naar het duikplateau en hadden nog anderhalf uur tijd te vullen. Dus haalden we een frietje met vette worst. Kees deed een briefing bij de maquette van de duiksite die in de kantine stond. Oma Hanny paste op Bert, dus konden Ed en Suus beide mee duiken.
We gingen van start vanaf een groot platform. Karin was van de pers en filmde alles. Inclusief een zeer briljante actie van Ed die bij het afstappen van het platform op zijn eigen vin ging staan. Languit op zijn gat.

Onder water was het aanzienlijk beter dan in Sprimont. Hoewel het hier veel drukker was, was het zicht prima. Doordat het aantal duikers dat tegelijk onder water mocht beperkt was, was het geen fileduiken en inparkeren. We kwamen voornamelijk bekenden tegen onder water. En er was vis, heel veel vis. Maar iedereen ging toch vooral op zoek naar die straaljager die onder water moest liggen. Toen ..... en Susan hem vonden, zat Kees pontificaal als piloot op het toestel.
Achter de straaljager was een soort plateau waarop voederplaatsen voor de vissen waren ingericht. Daar konden we hele scholen bewonderen.
Doordat er redelijk wat te zien was, leek het water ook minder koud dan in Sprimont.
We mazzelden nog aan het einde van de duik. Normaal moet van elke groep iemand een kwartier blijven staan als reddingsduiker. Maar er werd iemand van een andere club aangewezen, dus wij konden na de duik gewoon lekker omkleden en opscheppen over wat we allemaal hadden gezien. Deze duikstek is zeker voor herhaling vatbaar.